Wiertarka – charakterystyka i historia

W każdym domu, w którym chociaż jeden mieszkaniec zna się w temacie majsterkowania, powinna znaleźć się wiertarka. Jest ona niezwodnym rekwizytem dla wiercenia różnej wielkości i typów otworów i otworków, obróbki wybranych surowców, przydaje się ona również podczas gwintowania i wytaczania. Wiertarki nie są narzędziami odkrytymi niedawno. Najnowsze badania archeologiczne wskazują, iż te elektronarzędzia narodziły się już 4 tysiące lat p.n.e.. Jasne, że, nie były one tak rozwinięte technologiczne, jednak ówczesne wiertarki z pewnością spełniały swoje zadanie. Istotnie później, bo w wiekach średnich ludzie zaczęli napędzać wiertarki nie tylko siłą własnych mięśni, również przy zastosowaniu koła wodnego. Mało kto zdaje sobie sprawę, że prekursorem wiertarki był łuk. Dzięki jego użyciu udało się zmienić ruch posuwisty w ruch obrotowy. Kiedy cięciwa łuku została owinięta wokół drewnianego koła powstały wiertarki łukowe, których często mówiono: wiertarki smyczkowe.

Rozwój ludzkości, a w głównej mierze rozwój techniki przyczynił się do stworzenia wiertarki wielowrzecionowej a także wiertarki współrzędnościowej, którą stosowano szczególnie w przemyśle. Następnie wprowadzono do budowy wiertarki silniki parowe i obecne silniki elektryczne. Tak wiertarka znalazła się pośród elektronarzędzi. Powstały wiertarki stołowe i wiertarki udarowe, potrzebne do wiercenia otworów w grubych murach. Na półkach sklepowych oznaczonych napisem elektronarzędzia można zobaczyć różnorakie wiertarki o wielostronnych funkcjach. Wybór odpowiedniej często przysparza sporo problemów, zwłaszcza amatorom, nie umiejącym odczytać dane parametry które charakteryzują wiertarki.

Trzeba by pomyśleć, z jakiego powodu ludzie wynaleźli wiertarki. Oto, w tych historycznych w gruncie rzeczy czasach wiertarka była stosowana nie do wiercenia, jak to ma miejsce obecnie, lecz do rozpalenia ognia, bo podczas przyciskania jej do odpowiedniego fragmentu drewna i obracania powstawało ciepło tarcia. Wiertarki w średniowiecznym okresie używano do produkowania młotków, siekier, toporów kamiennych a także pozostałych użytecznych narzędzi. Razem z upływem lat zaczęły pojawiać się przekształcenia w budowie wiertarki, gdyż ludzie chcieli używać jej do coraz to nowych zadań, takich jak wiercenie długich otworów. Takim sposobem powstały wiertarki lufowe. W 1863 r. szwajcarski wynalazca o nazwisku Martigoni wprowadził istotną innowację do wiertarki, otóż jako pierwszy wynalazł wiertło kręte.