Zasady zapisywania bibliografii

Nie ma pracy naukowej bez bibliografii. Wykaz książek, artykułów, publikacji elektronicznych, spisany w odpowiedniej kolejności, znajduje się zawsze po zakończeniu, czyli ostatniej merytorycznej części pracy. Ilość cytowanych źródeł świadczy o jakości i przyłożeniu się do własnej publikacji. Im więcej pozycji bibliograficznych tym większe szanse na wyższą ocenę.

Przeglądając pracę obfitą w wiele wyszukanych pozycji bibliograficznych rośnie uznanie w oczach promotora. Świadczą one o zgłębieniu tematu. Na uczelniach dominuje tradycyjny sposób przedstawiania bibliografii. Alfabetycznie wyszukuje się autorów i wpisuje się zgodnie ze schematem. Bibliografię, czyli spis literatury, sporządza się alfabetycznie, podobnie jak przypisy. Różnica polega jedynie na tym, że podaje się jako pierwsze nazwisko autora, a potem inicjał jego imienia. Dalsza część wygląda tak jak w przypisach, z wyjątkiem stron – tych nie podaje się w końcowym spisie.

Zdarza się jednak, że bibliograficzny przypis wygląda jeszcze inaczej (za sprawą edytora w którym można automatycznie zrobić spis dzieł użytych w pracy). Wówczas zmienia się położenie daty wydania publikacji (znajduje się wtedy zaraz po autorze, a przed tytułem). Ponieważ w bibliografii znajdują się różne pozycje książkowe, internetowe czy prasowe występuje tu segregacja tych gatunków. Aby wykaz był czytelny i promotor nie pogubił się w nim jako pierwsze spisuje się pozycje książkowe, stanowiące zwykle esencję bibliografii.

Nie ma konkretnych wymagań ile pozycji powinno się znaleźć w pracy. Specyfikacja prac licencjackich i magisterskich wygląda inaczej – w pierwszych dominują książkowe pozycje, w drugich projekty i badania własne. Generalnie bibliografia powinna mieć co najmniej 15 pozycji, z pośród których autor opiera swoją pracę na dwóch- trzech. Następne w kolejności są akty prawne, jak konstytucja, wszelkiego rodzaju ustawy, rozporządzenia itp. Kursywą wpisuje się dokładną nazwę ustawy i innych aktów prawnych. Dalej podaje się numery, pozycje, paragrafy, także datę i miejsce uchwalenia aktu.

W przypadku klasyfikacji artykułów inaczej wygląda sprawa tytułów. Podaje się dwa tytuły, najpierw artykułu (kursywą, bez cudzysłowia), po nim magazynu (normalną czcionką, cudzysłowie). Na koniec wpisujemy numer periodyku, rok wydania i oczywiście strony.  Publikacje elektroniczne i adresy stron internetowych wpisuje się podobnie jak artykuły prasowe. Na koniec kopiuje się link strony, z której pochodzą informacje, a następnie zaznacza się datę ściągnięcia i wpisuje strony.